We kennen het allemaal. Je staat met een voldaan gevoel bij de afvalbak om je plastic netjes te scheiden, en precies op dat moment lees je een kop boven een artikel over recordtemperaturen of een nieuwe olie-exploratie in de Arctische oceaan. Pats. De euforie is weg.
Mijn collega's schreven al over de moeheid die toeslaat en het gevoel dat alles ‘in behandeling’ is. Maar wat we misschien nog meer voelen, is een soort existentiële schizofrenie. We leven namelijk in twee werelden tegelijkertijd:
- Wereld A: De micro-wereld. Jouw elektrische fiets, de lokale moestuin, de vergadering over de nieuwe afvalbak. Het voelt tastbaar, klein en beheersbaar.
- Wereld B: De macro-wereld. De smeltende polen, de geopolitieke machtsstrijd om fossiele brandstoffen en de gigantische kloof tussen beloftes en realiteit.
Het pijnpunt zit hem in het feit dat die twee werelden nooit echt met elkaar lijken te communiceren. We proberen de macro-problemen op te lossen met micro-acties, en dat voelt soms als dweilen met de kraan open terwijl je ook nog probeert uit te vogelen hoe je je eigen tuin klimaatbestendig maakt.
"Is mijn havermelk-latte werkelijk een pleister op een slagaderlijke bloeding?"
Dat is de vraag die ons precies tussen hoop en wanhoop houdt. De uitdaging is niet alleen om de techniek te fixen of de politiek te veranderen, maar ook om te leren leven met deze constante spanning zonder dat we volledig verlammen door het gevoel van machteloosheid.