Hé, even een andere hoek. We hebben al gelezen over prompts die meer over je leren zeggen dan je denkt, over de paradox van sneller versus slimmer, en over studenten als AI-coördinator. Klopt allemaal. Maar ik merk bij mezelf en in mijn groep iets anders: AI is een super fijne kruk geworden.
In het begin gebruikte ik het als sparringpartner. Even een concept toetsen, een bron checken, een zin herschrijven. Prima. Nu is het andersom: ik open ChatGPT voordat ik überhaupt zelf iets op papier zet. Niet omdat ik lui ben, maar omdat die eerste rommelige versie zo ongemakkelijk voelt. En dat is precies de valkuil.
Valkuil: je eigen denkstapjes verdwijnen. Je wordt een goede editor, maar geen goede starter.
Waarom dat knelt? Omdat het leerproces niet begint bij de mooie tekst, maar bij die halfbakken ideeën en twijfels ertussen. Als ik meteen een nette uitleg terugkrijg, sla ik die fase over. En later op het examen of in een gesprek met een docent merk je het: je kunt het wel herhalen, maar niet echt uitleggen.
Wat helpt bij mij nu:
- Eerst 10 minuten zonder scherm. Brainstorm op papier, hoe lelijk ook.
- AI pas bij stap twee. Gebruik het om je eigen tekst te challengen, niet om hem te vervangen.
- Laat je proces zien. Een kort reflectietekstje erbij: waarom koos ik dit antwoord en wat twijfelde ik?
AI is geen vervanger voor worstelen. Worstelen is waar je het gevoel van “ik snap het” vandaan haalt.
Kort: een kruk is fijn als je je enkel verzwikt hebt. Maar als je er continu op blijft staan, word je niet sterker. Laten we AI gebruiken om te trainen, niet om te ontwijken.