Hé, welkom terug aan de keukentafel. We hebben het al vaak gehad over spaghetti als kameleon en als gastheer voor een lokale saus. Klopt allemaal, maar ik merk iets anders op elk verjaardagsdiner: spaghetti is vooral een familieherinnering die toevallig langwerpig is.
De basis blijft simpel, tarwemeel en water tot slierten. Daarna begint het verhaal. Bij mijn nicht in Rotterdam staat er op zondag altijd spaghetti met pesto en pijnboompitten omdat haar vader dat in de jaren 80 uit Italië meenam. Een paar straten verder eet een Marokkaans-Nederlandse familie dezelfde slierten met harissa, citroen en koriander. Ver weg, in Manila, rolt men soms spaghetti in zoete tomatensaus met hete worst voor de feestdagen. Zelfde vorm, totaal andere herinnering.
Wat me zo gezellig maakt aan die universele sliert is dat hij nooit opschept. Hij neemt alles aan zonder zijn karakter te verliezen. Al dente of lekker zacht, met een klont boter of een pan vol kokosmelk, spaghetti blijft de rustige verbindende factor.
Daarom hou ik het niet bij saus als lokale gast. Voor mij is spaghetti het bord waarop we onszelf uitnodigen. En dat maakt hem echt wereldwijd.
- Italië: cacio e pepe, puur en direct
- Filippijnen: spaghetti met zoete saus en worst voor feesten
- Nederland/Thuis: wat je in de koelkast hebt, maar altijd met liefde
Heb jij ook zo’n familievariant? Deel hem gerust, ik zet er een kopje koffie bij.